بعد از لحظاتى گرد و غبار میدان فرو نشست. امام حسین (ع) بالاى سر این نوجوان ایستاده و دارد با حسرت به او نگاه مى‏کند. آن نوجوان هم در حال جان دادن است و پا را تکان مى‏دهد. امام می‌فرماید: کسانى که تو را به قتل رساندند، از رحمت خدا دور باشند.

به گزارش فارس ، مقام معظم رهبری در یکی از سخنرانی‌های خود در خصوص نحوه شهادت حضرت قاسم (ع) می‌فرمایند: «...من امروز مى‏خواهم از روى مقتل «ابن‏طاووس» که در کتاب «لهوف» است، یک چند جمله‌ای ذکر مصیبت کنم و چند صحنه از این صحنه‏هاى عظیم را براى شما عزیزان بخوانم. البته این مقتل، مقتل بسیار معتبرى است. این سیدبن‏طاووس که على‏بن‏طاووس باشد، فقیه است، عارف است، بزرگ است، صدوق است، موثق است، مورد احترام همه است، استاد فقهاى بسیار بزرگى است؛ خودش ادیب و شاعر و شخصیت خیلى برجسته‏اى است. ایشان اولین مقتل بسیار معتبر و موجز را نوشت. البته قبل از ایشان مقاتل زیادى است. استادشان، ابن نما مقتل دارد، شیخ طوسى مقتل دارد، دیگران هم دارند. مقتل‌هاى زیادى قبل از ایشان نوشته شد، اما وقتى «لهوف» آمد؛ تقریباً همه آن مقاتل تحت‏الشعاع قرار گرفت. این مقتلِ بسیار خوبى است؛ چون عبارات، خیلى خوب، دقیق و خلاصه انتخاب شده است. من حالا چند جمله از اینها را مى‏خوانم.

یکى از این قضایا، قضیه به میدان رفتن «قاسم‏بن‏الحسن» است که صحنه بسیار عجیبى است. قاسم‏بن‏الحسن (علیه‏الصلاةوالسلام) یکى از جوانان کم سالِ دستگاهِ امام حسین (ع) است. نوجوانى است که «لم یبلغ الحلم»؛ هنوز به حدّ بلوغ و تکلیف نرسیده بوده است. در شب عاشورا، وقتى که امام حسین (ع) فرمود که این حادثه اتفاق خواهد افتاد و همه کشته خواهند شد و گفت شما بروید و اصحاب قبول نکردند که بروند، این نوجوان سیزده، چهارده‏ساله عرض کرد: «عمو جان! آیا من هم در میدان به شهادت خواهم رسید؟» امام حسین (ع) خواست که این نوجوان را آزمایش کند ـ به تعبیر ما ـ فرمود: «عزیزم! کشته‏شدن در ذائقه تو چگونه است؟» گفت «احلى من العسل»؛ از عسل شیرین‌تر است.

ببینید؛ این، آن جهت‌گیرى ارزشى در خاندان پیامبر است. تربیت ‏شده‏هاى اهل بیت (ع) این‏گونه‏اند. این نوجوان از کودکى در آغوش امام حسین (ع) بزرگ شده است؛ یعنى تقریباً سه، چهار ساله بوده که پدرش از دنیا رفته و امام حسین تقریباً این نوجوان را بزرگ کرده است؛ مربى‏ به تربیت امام حسین(ع) است. حالا روز عاشورا که شد، این نوجوان پیش عمو آمد. در این مقتل این‏گونه ذکر مى‏کند: «قال الرّاوى: و خرج غلام». آن‏جا راویانى بودند که ماجراها را مى‏نوشتند و ثبت مى‏کردند. چند نفرند که قضایا از قول آنها نقل مى‏شود. از قول یکى از آنها نقل مى‏کند و مى‏گوید: همین‏طور که نگاه مى‏کردیم، ناگهان دیدیم از طرف خیمه‏هاى ابى‏عبداللَّه (ع)، پسر نوجوانى بیرون آمد: «کانّ وجهه شقّة قمر»؛ چهره‏اش مثل پاره ماه مى‏درخشید. «فجعل یقاتل»؛ آمد و مشغول جنگیدن شد.
این را هم بدانید که جزئیات حادثه کربلا هم ثبت شده است؛ چه کسى کدام ضربه را زد، چه کسى اوّل زد، چه کسى فلان چیز را دزدید؛ همه اینها ذکر شده است. آن کسى که مثلاً قطیفه حضرت را دزدید و به غارت برد، بعداً به او مى‏گفتند: «سرق‌القطیفه»! بنابراین، جزئیات ثبت شده و معلوم است؛ یعنى خاندان پیامبر (ص) و دوستانشان نگذاشتند که این حادثه در تاریخ گم شود.

«فضربه ابن فضیل العضدى على رأسه فطلقه»؛ ضربه، فرق این جوان را شکافت. «فوقع الغلام لوجهه»؛ پسرک با صورت روى زمین افتاد. «وصاح یا عمّاه»؛ فریادش بلند شد که عموجان «فجل الحسین علیه‏السّلام کما یجل الصقر». به این خصوصیات و زیبایی‌هاى تعبیر دقت کنید! صقر، یعنى باز شکارى. مى‏گوید حسین علیه‏السّلام مثل باز شکارى، خودش را بالاى سر این نوجوان رساند. «ثمّ شدّ شدّة لیث اغضب». شدّ، به معناى حمله کردن است. مى‏گوید: مثل شیر خشمگین حمله کرد. «فضرب ابن‏فضیل بالسیف»؛ اول که آن قاتل را با یک شمشیر زد و به زمین انداخت. عده‏اى آمدند تا این قاتل را نجات دهند، اما حضرت به همه آنها حمله کرد. جنگ عظیمى در همان دور و برِ بدن «قاسم‏بن‏الحسن»، به راه افتاد. آمدند جنگیدند؛ اما حضرت آنها را پس زد. تمام محوطه را گرد و غبار میدان فرا گرفت. راوى مى‏گوید: «وانجلت الغبر»؛ بعد از لحظاتى گرد و غبار فرو نشست. این منظره را که تصویر مى‏کند، قلب انسان را خیلى مى‏سوزاند: «فرأیت الحسین علیه‏السّلام»: من نگاه کردم، حسین‏بن على علیه‏السّلام را در آنجا دیدم. «قائماً على رأس الغلام»؛ امام حسین (ع) بالاى سر این نوجوان ایستاده است و دارد با حسرت به او نگاه مى‏کند. «و هو یبحث برجلیه»؛ آن نوجوان هم با پاهایش زمین را مى‏شکافد؛ یعنى در حال جان دادن است و پا را تکان مى‏دهد. «والحسین علیه‏السّلام یقول: بُعداً لقوم قتلوک»؛ کسانى که تو را به قتل رساندند، از رحمت خدا دور باشند. این یک منظره، که منظره بسیار عجیبى است و نشان‏دهنده عاطفه و عشق امام حسین (ع) به این نوجوان است و در عین ‏حال فداکارى او و فرستادن این نوجوان به میدان جنگ و عظمت روحى این جوان و جفاى آن مردمى که با این نوجوان هم این‏گونه رفتار کردند...»

بیانات مقام معظّم رهبرى در خطبه‏هاى نماز جمعه تهران‏ 18 اردیبهشت 1377